Mniej znaczy więcej

6 Comments

• 
  Wojciech P. P. Zieli 27-08-2010 o 21:53

  Już jakiś czas temu przyjrzałem się swojemu życiu bardzo dokładnie i rzeczywiście znalazłem w nim wiele niepotrzebnych — wręcz szkodliwych — rzeczy. Mniej rzeczy znaczy mniej problemów, stresów i zdecydowanie mniej… kawy wypijanej każdego dnia, by za tym wszystkim nadążyć.

  Odpowiedz
  • 
    Dawid 29-08-2010 o 13:21

    Hmm… Wyczyściłem jeden karton z papierami:) Były to moje notatki z ostatniego roku studiów. Muszę przyznać, że nie było mi łatwo. Czułem jakbym wyrzucał cząstkę siebie:/ Wróciły wspomnienia z tamtego okresu.

    Czy też mieliście takie odczucia??

    Jeszcze w tym tygodniu wyrzucę coś czego nie stworzyłem własnoręcznie, a nie używam. Zobaczymy co wtedy będę czuł:)

    @Tomku: W domu rodzinnym mam jakiś stos magazynów, które zbierają kurz. Chyba czas na nie.

    @Wojciechu: Czy regularnie jeszcze coś wyrzucasz? Jakie są Twoje odczucia jak to robisz?

    @Artku: Proszę:)

    Odpowiedz
• 
  Tomek 27-08-2010 o 23:56

  Bardzo dobry artykuł.

  Przypomniała mi się klasztorna cela o.Maksymilana Kolbe w Niepokalanowie. Łóżko, stolik, krzesło, sekretarzyk i misa do mycia. Żadnych zbędnych rzeczy.

  W tym roku, pozbyłem się zbieranych od kilku lat miesięczników komputerowych. Do kosza poszło kilkadziesiąt płytek z niezbędnymi programami z gazetek. Zostawiłem tylko kilka stron wyciętych artykułów jeszcze aktualnych.

  Mniej znaczy więcej. Tak jak zasada Pareto 20/80.

  Odpowiedz
• 
  Artek 28-08-2010 o 13:58

  Rzeczywiście ciagle idziemy w posiadanie większej ilości i coraz droższych rzeczy, ktore tak naprawdę często są tylko gadżetami, żeby móc podkreślić swoją wartość i pozycję społeczną. Bardzo się cieszę Dawidzie, że podjąłeś temat takiego minimalizmu — to skłania do ciekawych przemyśleń.

  Zgodzę się też z Tomkiem, że to tak jak z zasadą Pareto.

  Mniej znaczy więcej ;)

  Odpowiedz
• 
  Milena 30-08-2010 o 14:36

  Witam, ja od ponad roku nie posiadam wielu rzeczy. Po części to był mój mój wolny wybór, nie mam już własnego mieszkania, ani telewizora oraz wielu innych przedmiotów, z którymi byłam nieustannie związana, albo inaczej które mnie wiązały:). Pamiętam dzień jak podjęłam decyzję i ogłosiłam ją-mojemu-światu, że nie wracam do rodzinnego domu tylko przeprowadzam się do dziadków. A rzeczy, które przez tyle lat gromadziłam(stare notatki, gazety, „coś co się może przydać”) zostały posegregowane i wyrzucone. Ważne-jak mi się wydawało-papiery poszły z dymem. Dokładnie pamiętam jak się wtedy czułam-jak bym z rzuciła z siebie stukilogramowy ciężar. Poczułam się wolna. To był jeden z szczęśliwszych dni w moim życiu. Ktoś może zapytać co mam teraz? Zdecydowanie mniej(rzeczy)ale w zamian zdecydowanie więcej!Spokój ducha, nie przywiązuję się do rzeczy, a dbam tylko o więzi z bliskimi mi ludźmi. I co z tego,że nie mam teraz samochodu, więcej spaceruję,a zawsze znajdzie się ktoś życzliwy kto podrzuci mnie gdzieś jak jest taka konieczność. I co z tego-że z moimi dziadkami czasem różnie się układa-ale patrzę na nich, śpieszę się ich kochać, doceniam ich obecność– bo przecież ich kiedyś zabraknie.

  A przedmioty zdążę je jeszcze mieć, wyrzucić i kupić nowe. Tych subtelnych chwil nie.

  P.S Pozdrawiam serdecznie ‚świetny blog.Tak trzymać Panowie.

  Odpowiedz
  • 
    Dawid 01-09-2010 o 23:12

    @Milena: Inspirujący komentarz. Dzięki.

    A przedmioty zdążę je jeszcze mieć, wyrzucić i kupić nowe. Tych subtelnych chwil nie.

    Gdzieś ostatnio przeczytałem coś ciekawego. Że niektóre przedmioty powinny być tylko po to, aby móc się nimi nacieszyć przez kilkanaście sekund na półce sklepowej. Nie musisz ich mieć. Naciesz się niemi i pozwól aby inni mieli też taką okazję. Była tutaj mowa o osobach, które stać na wiele.

    Coś w tym jest. Często jak coś masz na stałe to po jakimś czasie przestaje się to doceniać.

    Odpowiedz