Kim (nie) jesteś tu i teraz?

16 Comments

• 
  Beata 22-05-2011 o 02:19

  dziękuję :)

  Odpowiedz
• 
  Iwona 22-05-2011 o 10:52

  Tego właśnie potrzebowałam ;) przypomnienia, iż istnieje tylko TERAZ.. nie ma co sie zamartwiać przyszłością, przeszłością…

  Odpowiedz
• 
  danusia 06-06-2011 o 11:24

  pamietam kiedy zawsze bylam rozbita a pożniej probowalam sie poskladac robilam takie wedrowki w glab siebie –duszy,to dziala szkoda ze nie mialam pod reka tak pieknie napisanej medytacjii

  szacunek :)

  Odpowiedz
  • 
    Marek 06-06-2011 o 14:23

    @Danusia, podoba mi się to stwierdzenie „wędrówki w głąb siebie” — pożyczam je do swojego słownika ;)

    Faktem jest, że taka wędrówka i zajrzenie w głąb siebie potrafi zdziałać bardzo dużo… wyciszenie myśli i odsunięcie ich na bok sprawia, że wszechobecny spokój, który po chwili przychodzi pomaga nam znaleźć się w tym wszystkim i trochę bardziej to zrozumieć… „Nauczyłem się” tego jakiś czas temu, ale od kiedy to „umiem” robię to bardzo często… pomaga — nie daje rozwiązań, ale pomaga — spojrzeć inaczej, pójść w innym kierunku, lub po prostu zatrzymać się i czuć chwilę, czuć to wszystko co dzieje się w tym momencie — cała masa odczuć, które zazwyczaj ignorujemy, bo są takie oczywiste… tak powietrze które wdychamy teraz i w tym momencie jest jedyne i niepowtarzalne… to które będzie za chwilę będzie już inne, będzie to już inny oddech, wniesie coś innego w nas… to takie oczywiste, ale i niesamowite… ile jest takich na pierwszy rzut oka zwyczajnych działań w ciągu dnia…
    Często dopiero wtedy, kiedy zdamy sobie sprawę z tego, że jesteśmy tylko tu i teraz, a nie przedtem, lub za chwilę wnosi to zupełnie inne spojrzenie na wszystko na co spoglądaliśmy, czuliśmy, na to gdzie jesteśmy i co robimy… to naprawdę niesamowite… nic nie jest takie jakie było chwilę temu, wszystko się zmienia…

    Odpowiedz
• 
  Kinga 15-07-2011 o 12:37

  W kontekście bycia tu i teraz i uważnego życia w teraźniejszości polecam gorąco książki Jona Kabata Zinna oraz „Mowę ciszy” Eckharta Tolle… obaj autorzy mają dużo do powiedzenia na ww. tematy. Zetknięcie z ich poglądami dogłębnie zmieniło moje życie i pozwoliło mi uwolnić się od natrętnego nawykowego myślenia i męczącej gonitwy umysłu. I tak naprawdę żadne słowa nie wyrażą, jak można się poczuć zrzucając z siebie brzemię „komentatora” w naszej głowie, po prostu trzeba to poczuć… wiem, brzmi patetycznie i trochę może naiwnie, ale kiedy raz uświadomimy sobie pewne rzeczy, nasze postrzeganie zmieni się na zawsze.

  Odpowiedz
  • 
    Marek 16-07-2011 o 12:51

    Kinga, dzięki za podrzucenie tytułów książek — Eckharta Tolle znam tylko z video na youtube, a chętnie przeczytam jego książkę ;) O Johnie Kabacie Zinn’ie nie słyszałem, ale też poszukam jego książek.

    Faktycznie są to rzeczy, z których jeśli raz zdamy sobie sprawę, to wywiera to silny wpływ na nasze życie i podejście do niego. Mi osobiście ta wiedza przyniosła dużo spokoju i dystansu w zrozumieniu siebie, oraz tego wszystkiego, co dzieje się dookoła — szczególnie, czego wyrazem jest ów artykuł, zrozumienia, oraz akceptacji tego, co jest „tu i teraz”… niesamowite — i fakt, nie da się tego wyrazić słowami.

    Dziękuję, że podzieliłaś się tym w tym właśnie miejscu ;)

    Odpowiedz
• 
  Melanie 10-01-2012 o 12:46

  Dziękuje:)

  Odpowiedz
• 
  Agnieszka 19-03-2012 o 22:29

  Dziękuję za przypomnienie mi. To szalenie ważne, zwłaszcza, jak człowiek oddaje się swoim uczuciom za bardzo. Kiedy rozpamiętuje przeszłość i martwi się o przyszłość. Ten tekst jest jak szczęśliwe zaklęcie. Niesamowite :)

  Odpowiedz
• 
  Lila 20-03-2012 o 01:15

  Dzięki za to ważne przypomienie:). A do kolekcji książek traktujących ten temat oprócz Toll’a i Zinn’a polecam jeszcze Thich Nhat Hanh’a i jego „Cud uważności”.

  Odpowiedz
  • 
    Marek 20-03-2012 o 10:09

    Dzięki Lilo — niedawno przeczytałem w końcu Tolle’a, więc przydadzą mi się kolejne tytuły i rekomendacje książkowe w tym temacie ;)

    Odpowiedz
• 
  Leszek Ciesiółka 20-03-2012 o 01:34

  A czy „Nie” nie jest przypadkiem nierozumiane przez nasz mózg? Pamiętam to z NLP. Sztuczka typu „Nie myśl” i najpierw myślisz, potem dopiero dodajesz zaprzeczenie. Chociaż „Nie jesteś” to twierdzenie, wiec działanie jest słabsze niż w przypadku polecenia „Nie myśl”. Nie mniej jednak cała litania „Nie jesteś” średnio mi odpowiada. Dopiero od „jesteś” zaczyna się coś sensownego. Bo i może „Nie jesteś książkami, które czytasz…” etc, ale i tak na Ciebie wpływają, formują Cię czy tego chcesz czy nie. Może i „Nie jesteś tym, kim mówią Ci, że jesteś”, ale badania wykazały, że i tak zdanie innych (szczególnie odpowiednio podane) traktujesz jako prawdę absolutną o sobie. A nie wpisują się w to jedynie ekstremalnie wyobcowane jednostki, zawieszone gdzieś w swoim tylko świecie. Jednak doceniam zamysł autora i przede wszystkim pozytywne zakończenie, które sensownie sprowadza czytelnika na ziemie i pokazuję istotę dystansu do świata. Pomimo marnego i wątpliwego początku gratuluję wpisu.

  Odpowiedz
  • 
    Marek 21-03-2012 o 00:01

    Leszku — Ty i tylko Ty decydujesz o tym, jak chcesz to zrozumieć ;) Cieszę się, że podzieliłeś się swoim spojrzeniem oraz, że wpis dał Tobie podstaw do zastanowienia się nad paroma rzeczami.

    Odpowiedz
• 
  Zbigniew 20-03-2012 o 09:38

  Najlepsztm przekazem jest prostota,
  jeśli tego ktoś nie zrozumie
  nie rozumie sensu życia:)

  Odpowiedz
• 
  Tomasz Chmura 20-03-2012 o 23:18

  Dokładnie liczy się tu i teraz,chociaż czasem zdarza mi się o tym zapomnieć.

  Odpowiedz
• 
  Ameli 21-03-2012 o 00:12

  Niesamowity tekst — wręcz magiczny… dziękuję…

  Odpowiedz
• 
  Ela 21-03-2012 o 15:37

  Moje motto życiowe brzmi: „Mam na to wyrąbane — będzie mi to dane.” Sprawdza się. Studia, praca, związki, satysfakcja z drobnych i wielkich „odwetów” które przychodzą same z siebie. Wszystko to w locie, bez przypierdu i bez męczeństwa. Ja tylko albo aż drążę i drążę, pogłębiam i pogłębiam moją pasję życiową. I nie jest to takie lekkie. Zdrowiem też przypłaciłam. Pozdrawiam bardzo, bardzo serdecznie wszystkich ludków. Ela
  P.S. Byc może, że wydźwięk tego co napisałam brzmi bufoniasto albo infantylnie, ale zapewniam wszystkich, że nie to było moją intencją. Absolutnie nie to.

  Odpowiedz