Kim jestem? Zapytaj się lustra (cz. 1)

W książce „Scripts People Live” Claude Steiner opisuje jedno bardzo Ciekawe zjawisko. Otóż ludzie do poprawnego rozwoju potrzebują „lustra”, z którego czerpią informacje zwrotne, czy to, co robią jest dobre, czy złe. Lustro takie jest swego rodzaju drogowskazem mówiącym, co działa, a co nie.

Jak się okazuje najciekawszym elementem całej historii jest to, iż my ludzie nie umiemy istnieć bez tego „lustra”. I czy jest ono krystalicznie czyste i dobre, cz też skrajnie negatywne – patologiczne, dalej go potrzebujemy.

Koncept ten, kiedy pierwszy raz się z nim zetknąłem bardzo wiele mi wyjaśnił i skłonił mnie do wykonania jednego prostego i przyjemnego ćwiczenia, które Ty jeszcze dzisiaj wykonasz.

Czytaj dalej »

Czy potrzebujemy rewolucji?

Ken Robinson — ekspert w dziedzinie rozwoju innowacyjności i zasobów ludzkich. Człowiek, który współpracował między innymi z rządami państw, z  firmami z listy Fortune 500, oraz organizacjami non-profit (Komisja Europejska, UNESCO). O jego raporcie (tzw. Raport Robinsona) Times napisał, że każdy prezes czy dyrektor do spraw zasobów ludzkich powinien nim uderzyć w stół i domagać się działań.

O tym, jak szkoły zabijają kreatywność mówił już na konferencji TED w 2006 roku. W lutym bieżącego roku po raz drugi otrzymał swoje 18 minut, aby podzielić się inspirującymi przemyśleniami na temat zmian, których potrzebujemy w systemie edukacji.

Czy trzylatek jest połową sześciolatka? Czy to prawda, że studia zaczynają się już w przedszkolu? Dlaczego większość ludzi do 25 roku życia nie używa zegarka (takiego na rękę)?

Jeśli widziałeś wystąpienie z 2006 roku i znasz pełen inspiracji, oraz humoru styl Kena Robinsona, to prawdopodobnie bez wahania

Czytaj dalej »

Wejdź wyżej i spójrz inaczej

Czasami jest tak, że do pewnych rzeczy trzeba dojrzeć, dorosnąć, zdobyć większą samoświadomość. I nie chodzi tutaj o wiekową granicę dorosłości, a bardziej o nasze nastawienie, nasz zasób wiedzy i nasze doświadczenia. Bardzo często mam tak z książkami.

Jakiś czas temu, wybierając się na dłuższą podróż pociągiem sięgnąłem po książkę, która już co najmniej od półtora roku czekała na mnie na półce, ale nie byłem na nią gotowy – był to 8. nawyk Stephena Coveya.

Pamiętam, że kiedy wcześniej kilka razy do niej podchodziłem – czasami czytając kilka pierwszych stron, czasami przeglądając ją na szybko, a czasami po prostu pakując ją do plecaka z myślą, że poczytam w pociągu, to nie czułem potrzeby jej przeczytania. Nie czułem jej, aż do czasu kiedy

Czytaj dalej »